آیا بهار جاویدم    کز دشت بارور خیزم

یا خود عروس خورشیدم     کز بستر سحر خیزم؟

افتاده ی رهم، آری، چون سایه ی تیره ای ، تاری

بخت شعاع مغرب کو        کز کنج بام  و در خیزم؟

با سر خوشان آتشرو        خاکسترم نگیرد خو

صاحب نفس کجا جویم      کز پهلوی شرر خیزم؟

ناقوس خرد نیلوفر          بانگی نکرد و شد پرپر

من چون علف نیایش را        حاشا که بی خبر خیزم

چون برگ ناز، آه از من، تاب علف مخواه از من

تا چون ز بن بر آرندم        قامت کشیده تر خیزم

ای یار، ایستادن را              پایم نمی کند یارا

دستی اگر فراز آری، شاید دوباره برخیزم.........